نوشت افکار

ملالي نيست جز گم شدن گاه به گاه خيالي دور ، كه مردم به آن شادماني بي سبب مي گويند

nevesht — Tue, 18 Aug 2009 10:40:26 GMT

که می داند! شاید اگر اندکی طاقتمان بیش از این تاب می آورد، ترانه هامان نا تمام نمی ماند.

از حوالی همین روزهای کند بی خود طولانی می گذریم
و باد فقط برسر شاخه های شکسته می وزد.

ما اشتباه می کنیم
که از چراغ،انتظار شکستن شب داریم،
شب...سرانجام خودش می شکند.

متاسفانه اطراف ما
پر از آواز آدمیانی ست
که از سر احتیاط و به تاخیر
از دانایی سکوت سخن می گویند.

حالا سال هاست
که ما از حوالی انتظار
خواب یک روز خوش را
از شب شکسته می پرسیم.

راستی این همه چرت و پرت عجیب قشنگ
با ما چه نسبتی،چه ربطی،چه حرفی دارند؟
خدا شاهد است
یک شب از این همه دریا...را که من گریسته ام
شما یکی دقیقه ی آن را نیز
تحمل نخواهید کرد.

اووف از این روزهای کند طولانی

یا الله الذی لا یخفی علیه شىءْ فی الارض و لا فی السماء

nevesht — Thu, 24 May 2007 21:08:05 GMT

یک:

ای خدای پاک و بی انباز و یار

دست گیر و جرم ما را در گذار

ای کمینه‌ی بخششت ملک جهان

من چه گویم چون تو می‌دانی نهان

هم دعا از تو اجابت هم ز تو

ایمنی از تو مهابت هم ز تو

ای خدا ای فضل تو حاجت روا

با تو یاد هیچ کس نبود روا

دو:

الهی مرا آن ده که مرا آن به

الهی اگر از دنیا مرا نصیبی است به بیگانگان دادم

و اگر از عقبی مرا ذخیره ای است به مؤمنان دادم

در دنیا مرا یاد تو بس و در عقبی مرا دیدار تو بس

دنیا و عقبی دو متاع اند: بهایی، و دیدار،نقدی است عطایی

الهی من از تو غنی ترم! چون من، چون تویی دارم و تو چون خودی نداری.

الهی کار آن دارد که با تو کاری دارد- یار آن دارد که چون تو یاری دارد

او که در دو جهان تو را دارد- هرگز کی تو را بگذارد.

الهی اگر چه بهشت چون چشم و چراغ است،

بی دیدار تو درد و داغ است.

دوزخ بیگانه را بنگاه است.

و آشنا را گذرگاه است

و عارفان را نظرگاه است

الهی اگر مرا در دوزخ کنی دعوی دار نیستم

و اگر در بهشت کنی بی جمال تو خریدار نیستم

الهی!

من به حور و قصور ننازم

اگر نفسی با تو پردازم

از آن هزار بهشت سازم

سه:

الهی هم بهشتت را می خواهم و هم از جهنمت می هراسم و هم آلایش های دنیوی فراوانی در فطرت پست زمینی ام وجود دارد. خدایا تو را به مقام و منزلتت قسم کاری کن که علاقه ی من به تو دوچندان و عبادت من به تو خالی باشد از نیاز و خواسته و عبادت مجالی باشد برای ملاقاتی با خدا ‚ با تو ای پاک ترین پاکی ها و بیان حاجت باشد برای زمانی که در نیازم و من همواره محتاجم و تو خویشتن مرا بی نیاز ساز.

خداوندا می دانی و نمی دانم. مرا بفهمان آن چه که باید.

شکر.

پی نوشت: همیشه در سخت ترین لحظه ها دستی غیبی به کمکم اومده. خدایا ممنونم...

...

nevesht — Thu, 03 May 2007 22:37:18 GMT

اولی:

من ار چه عاشقم و رند مست و نامه سیاه هزار شکر که یاران شهر بی گنهند

دومی:

گرچه ياران شهر همه بي گنهند حاليا از براي عشق خود جان ميدهند

چرا...

nevesht — Fri, 13 Apr 2007 22:27:18 GMT

چرا این جا به روز نمیشه؟ چرا اینجا چیزی نمی نویسم؟

باید نشست و دید چه تدبیر کرده‌است!

nevesht — Sun, 04 Mar 2007 10:46:18 GMT

این شعر اثر داداش جانِ عزیزمِ. کلی خندیدم:)) نمی دونم با این ذوق شعر و شاعری و... که داداش جان داره من چرا این جوری شدم!!!! (احتمالا تو بیمارستان عوض شدم!)

ای وای بر دلم که کمی گیر کرده‌است

پیش کسی که عشق مرا زیر کرده‌است

شخصیت بزرگ مرا از همان نخست

بس دست کم گرفته و تحقیر کرده‌است

از بس که در درون دلم تخم کینه کاشت

قلب مرا شبیه به انجیر کرده است

یک واحد آز شیمی آلی گرفته‌بود

خون مرا کشیده و تقطیر کرده‌است

دیشب خبر رسید که محبوس گشته‌است

(انگور را گرفته و تخمیر کرده است!)

تربیت‌اش مسبب رفتارهای اوست

مرتیکه را همین ننه‌اش شیر کرده است!

این زن شنیده‌ام که به وقت عروسی‌اش

مهرش هزار قبضه‌ی شمشیر کرده‌است

شایع شده‌است شوی خودش را به نیمه‌شب

شلاق بر کشیده و تعزیر کرده‌است

با آن دماغ تیزِ عمل کرده آتشی

بر پا به جان هرچه سگ پیر کرده‌است

با همچو مادری پسری این‌چنین رواست

یعنی ملاقه میل به کفگیر کرده‌است

باری، خوراک روز و شبم شد دیازپام

فعلا که مدتی‌ست که تاثیر کرده‌است

یک دست فال حافظ و یک دست قرص خواب

باید گرفت و دید چه تقریر کرده‌است:

«آمد شبی برهنه‌ام از در چو روح آب»

این شعر حافظ است که تغییر کرده‌است؟

خاکم به سر! گزینه‌ی اشعار شاملوست

(گفتم که مدتی‌ست که تاثیر کرده‌است!)

بر من ببخش، سوزن این شعر و شاعری

بر غصه و غم است که هی گیر کرده‌است

دور فلک که طول شعاعش دراز باد

باید نشست و دید چه تدبیر کرده‌است

این قافله عمر، عجب می گذرد!

nevesht — Thu, 01 Mar 2007 11:47:18 GMT

"نوشته های پیشین" رو نگاه کنید: اسفند تا اسفند. دیروز اینجا یک ساله شد.

نترس راه را درست آمدی ...

nevesht — Wed, 21 Feb 2007 16:20:18 GMT

باران می آمد

مردمان در خوابِ خانه

از آبِ رفته به جوی... سخن می گفتند،

همهمه یک عده آدمی در کوچه نمی گذاشت

لالاییِ آرامِ آسمان را آسوده بشنوم...

اصلاً بگذار این ترانه

همین حوالیِ بوسه تمام شود!

من خسته ام

می خواهم به عطرِ تشنه گیسو و گریه نزدیکتر شوم،

کاری اگر نداری... برو!

ورنه نزدیکتر بیا

می خواهم ببوسمت.

به خدا من خسته ام

خیلی دلم می خواهد از اینجا

به جانبِ آن رهاییِ آرامِ بی دردسر برگردم،

آیا تو قول می دهی

دوباره من از شوقِ سادگی ... اشتباه نکنم!؟

اول انگار نگاهم کرد

اول انگار ساکت بود

بعد آهسته گفت:

برایت سنجاق سری از گیسوی رود وُ

خوابِ خاطره آورده ام.

آیا همین نشانی ساده

برای علامتِ علاقه کافی نیست؟

حالا چمدانت را بردار

آرام و پاورچین از پله ها به جانبِ آسمان بیا،

ما دوباره به خوابِ دور هفت دریا وُ

هفت رود و هفت خاطره بر می گردیم.

آنجا تمامِ پریانِ پرده پوش

در خوابِ نی لبک های پُر خاطره ترانه می خوانند،

آنجا خواب هم هست، اما بلند

دیوار هم هست، اما کوتاه

فاصله هم هست، اما نزدیک، نزدیک...

نزدیکتر بیا

می خواهم ببوسمت!

پی نوشت یک : برای "تو" که می دانی، که می دانم.

پی نوشت دو : آیا همین نشانی ساده برای علامتِ علاقه کافی نیست؟

پی نوشت سه : کافیست، می دانم که کافیست، می دانم... می دانی؟

پی نوشت چهار : به خدا من خسته نیستم، خسته نبودم...

پی نوشت پنج : شعر رو از سید علی صالحی، بی اجازه وام(!) گرفتم.

پی نوشت آخر : اینجا چراغی روشن است در قلب ِ من ؛ نترس ! راه را درست آمدی ...

زمزمه

nevesht — Tue, 30 Jan 2007 07:53:18 GMT

خدایا

مرا از خود

نجاتم ده.

پی نوشت: مرا از خود...

روزی...

nevesht — Mon, 18 Dec 2006 15:53:18 GMT

روزی

به جای حرکت دستم

که عینکم را بر می دارم

سکوت خواهد بود

و به جای نگاهم

و به جای صدایم

پی نوشت ۱: در پی این سالها یا حرف جدیدی نبوده یا اگه بوده هنگام نوشتن اون فرم و شکلی که علاقه مندم می کرد به نوشتن اونها از بین می رفت و دیگه اون چیزی نبود که تو ذهنم می گذشت( از لحاظ نوشتار و نثر و نه محتوا).

پی نوشت ۲: بیان فوق العاده ای برام توی این شعر وجود داره که خیلی جذبم می کنه.

پی نوشت ۳: شعر رو از «بیژن جلالی» به وام گرفتم.

نوشت افکار

nevesht — Tue, 28 Nov 2006 18:41:18 GMT

یک:

من،یه جایی،یه وقتی واستون میگم که چه جوری میشه آدم دیگه حواسش واسه خودش نیس...

«فیلم نوشت سلطان»

دو:

بر هر چه همی لرزی می‌دان که همان ارزی زين روی دل عاشق از عرش فزون باشد.

«مولوی»

سه:

‌ من به هيچ وجه خدا را لمس نكردم، ولي خدايی كه قابل لمس باشد كه ديگر خدا نيست. اگر هر دعايی را هم اجابت كند، همينطور. همان‌جا بود كه براي نخستين بار حدس زدم كه عظمت دعا بيش از هر چيز در اين امر نهفته است كه پاسخی به آن داده نمی‌شود و زشتی سوداگری را به اين مبادله راهی نيست. اين را هم دريافتم كه آموختن دعا، آموختن سكوت است و عشق فقط از جايی شروع می‌شود كه ديگر هيچ انتظاری برای گرفتن هيچ چيز وجود نداشته باشد. «عشق» تمرين «نيايش» است و «نيايش» تمرين «سكوت». «دژ ـ آنتوان سنت اگزوپری»

چهار:

به تیرگی خو می کنیم

وقتی که نور خاموش می شود،

هم چون زمانی که همسایه فانوس بر می گیرد

تا بدرودش را نظاره گر باشد.

لحظه ای به تردید گام بر می داریم

چرا که تازه شب شده است-

آنگاه دیده به تیرگی وفق می دهیم

و استوار به راه می افتیم.

چنین است در تیرگی های بزرگ تر-

آن شامگاهان ذهن

وقتی که نه ماه نشانه ای عیان می کند

نه ستاره ای برفراز می شود از درون.

دلیران اندکی کورمال می روند

و گاه یک راست با پیشانی

بر می خورند به درختی-

اما همین که دیدن یاد می گیرند

تیرگی از میان می رود-

یا چیزی در بینایی

با نیمه شب سازگار می شود

و زندگی تقریباً یکراست گام بر می دارد.

«امیلی دیکنسون»

پنج:

شايد اينكه آدم، در نهايت، تنهاست. در هر شرايطي مجبور است با مسائل خودش تنها و يكه رو در رو بشود. اما اين تنهايي به معني خودخواهي نيست. بلكه برعكس، با درك اين «خود» تنهاست كه تازه آدم ديگران را مي‌شناسد. «عباس كيارستمي»